اگر شمع نور دادن خودش را فراموش کند

                                                 اگر پروانه زیبایی خودش را فراموش کند

 اگر انسان عبادت خودش را فراموش کند                   

                                                        من هرگز تو را فراموش نخواهم کرد

توی آسمون دنیا ، هر کسی ستاره داره

                                    چرا وقتی نوبت ماست ، آسمون جایی نداره

در خواب ناز بودم شبي

ديديم کسي در مي زند

در را گشودم روي او

ديدم غم است در ميزند

اي دوستان بي وفا

از غم بياموزيد وفا

غم با آن همه بيگانگي

هر شب به من سر مي زند.

اي عشق كه دستان خداييت

             برخواهشهاي من لگا م زده ،

             و گرسنگي و تشنگيم را تا وقا ر و ا فتخار  بالا برده،

             مگذا ر توان و استقا متم   

               از ناني تنا ول كند و يا از شرا بي بنوشد

               كه خويشتن نا توانم را وسوسه مي كند.

               بگذار گرسنه گرسنه بما نم ،

                بگذار از تشنگي  بسوزم ،

                بگذار  بميرم و هلاك شوم ،

                پيش  از آن كه دستي برآ ورم

                و از پيا له اي بنوشم كه تو آن را پر نكرده اي ،

                 يا از ظرفي بخورم كه تو آن  را متبرك  نسا خته اي .

    O LOVE , whose lordly hand

  Has bridled my desires,

  And raised my hunger and my thirst

  To dignity and pride ,

    Let not the strong in me and the constand

   Eat the bread or drink the wine

   That tempt my weaker self .

    Let  me rather starve ,

     And let my heart parch with thirst ,

    And let me die and perish ,

    Ere  I stretch my hand

    To a cup you did not fill ,

    Or a bowl you did not bless .