عشق، عاشقی٬ عاشق٬ معشوق و ... اینها همه واژه های مقدسی هستند که متاسفانه بیشتر وقتها درست استفاده نمیشن و هر جایی و از دهن هر کسی جاری میشن.

عشق رازی هست تو دلهای عاشق و معشوق که اونها رو زنده نگه میداره حتی اگه از هم دور باشن.

عشق نیرویی هست که امید میده و انتظار رو آسون میکنه.

معنای عشق رو فقط عاشق و معشوق میفهمند و بس و تا وقتی یکی از اونها نشده باشی حرف زدن و نظر دادن در مورد عشق بیفایده هست.

عشق یه دنیای دیگه هست که برای ورود به اون باید لیاقت داشت. برای شروع این زندگی جدید باید از همه داشته ها و تعلقات گذشت. باید انسان دیگه ای شد. باید ایثار و فداکاری رو آموخت٬ باید فنا شدن رو آموخت٬ باید از خود گذشتن رو فراگرفت٬ باید یکرنگ شد٬ باید یکی شد...

و این سر فصل عاشقیست...

تا چند وقت پیش خیلی راحت به خودم میگفتم عاشق! و فکر میکردم عشق تمام وجودم رو فراگرفته... اما چند جا اتفاقاتی افتاد که من رو به فکر وا داشت...

با خودم فکر کردم و دیدم که اگر عاشق هستم پس چرا هنوز خود خواهم؟! چرا بعضی وقتها که معشوق از من چیزی میخواد -اونم نه برای خودش که بخاطر من- من ناراحت میشم؟! مگه رابطه عاشق و معشوق نباید اینطوری باشه:

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طــریقت مـــا کـافـریست رنجــیدن

چرا بعضی وقتها اون حس سلطه طلبی درونم آشکار میشه و میخوام همه چی مال خودم باشه؟! حتی عشق و معشوق؟! اگه عاشقم چرا اونقدر که باید تغییر نکردم؟! و اگه عاشقم چرا همه وجودم به فرمان معشوق نیست؟! اصلا من لیاقت عاشق بودن رو دارم؟!

خیلی سخته... نه؟!

وقتی خوب فکر کردم دیدم ما آدمها هممون لیاقت عاشق شدن و عاشق بودن رو داریم اما این خودمونیم که نمیذاریم پرده ها کنار برن و نور حقیقت و عشق به قلبمون بتابه

میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست

تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخــیز

باید تلاش کرد و جنگید. باید تلاش کرد برای تغییر و جنگید با "خود" درون.

خدایا کمکمون کن تا راهی رو که ما رو به کمال و عشق واقعی و زندگی ابدی میرسونه پیدا کنیم و این توان رو به ما بده که این راه رو طی کنیم و به مقصد برسیم تا معنای عشق رو درک کنیم...